Milan's blog

Toeval?

2012-03-02T05:59:00.009+01:00

In het uitstekende artikel ‘iedereen oordeelt, niemand wil begrijpen’ (van Rob Wijnberg), waar ik grotendeels achter sta (grotendeels omdat ik mezelf kennende altijd wel een nuance zal willen aangeven in enkele passages, enkele onderdelen persoonlijk nog eens verder wil overdenken en daar een paar gedachten bij zal hebben die niet in dit artikel staan, waarmee uiteraard indirect onderstreept is dat ik de kern van het stuk steun en mij aan het hart gaat, misschien zelfs wel op het lijf geschreven is, want ik kan bijna niet anders dan denken in enerzijds, anderzijds, maar dit terzijde) geeft Rob Wijnberg aan dat men weg van het debat op zoek gaat naar zekerheid, naar zwart-witte, klip en klaar heldere standpunten zonder nuance.

Een onderdeel dat mijn persoonlijke aandacht in dit artikel trok was, en is, het idee dat er zoiets bestaat als ‘moral luck’. Zo wordt moord veel strenger bestraft dan poging tot moord, en zal dus een (mede door) toevallig(heid) effectieve moordpoging tot een strengere straf leiden, ergo, toeval kan leiden tot een andere moraliteit. Rob betrekt dit gegeven op de hypothese dat Prins Friso eind van de nieuwsweek wel degelijk was ontwaakt conform de voorspelling van het gewraakte NRC artikel over dit ernstige ongeval. Waren de journaliste en de arts die deze voorbarige berichtgeving naar buiten hebben gebracht dan als gevierde voorspellers onthaalt bij P&W? Waarschijnlijk wel, volgens Rob, en ik vermoed dat hij gelijk heeft. Maar waar ik me niet bij aansluit is dat dit dan terecht zou zijn, en juist daar zou de discussie (vol inhoudelijk debat en met argumentatie) over dienen te gaan. Dat hoeft geen hanteren van een onwrikbaar, saai principe te zijn, want er is geen sluitende definitie in de trant van: “de geschonden privacy staat boven de nieuwswaarde”, het is slechts een richtlijn. De ‘principes’ waar Rob op doelt hoeven niet vast te staan tot in het oneindige, zijn niet noodzakelijk in steen gebeiteld; het kunnen richtlijnen van bijvoorbeeld respect voor privacy zijn die ‘in principe’ (hier gebruikt als het aangeven van een nuance!) gelden, die dienen te worden toegepast mits…. en dan kan de genuanceerde discussie over de uitzonderingen op de regel, over de grensgebieden van deze richtlijnen volgen. De zogenaamde ‘a priori universele moraliteitspunten’ kunnen dus, en zo heeft rechtsfilosofe Nussbaum het in haar werk volgens mij ook bedoeld, gelden als basis voor lokale discussie over de concrete invulling ervan, discussie over de grensgebieden en uitzonderingen op de regel. Een belangrijk nuance verschil, want het zijn in mijn optiek niet deze richtlijnen (en de mensenrechten aanhangers die deze genuanceerd trachten te steunen) maar geheel andere, zelfs eerder tegenstanders ervan, die hun stelligheid en zwart-wit denken ontlenen aan denkbeelden en ideologie van absolute relativiteit (een onmogelijkheid in zichzelf uiteraard) waarmee ze elke discussie uit te weg gaan, en op deze manier elke privacy schending goed kunnen praten. Het oordeel over de handeling van het NRC (is de privacy teveel geschonden) in het artikel over Friso zou mijns inziens niet af moeten hangen van het toeval maar van een genuanceerde discussie over de toepassing van de richtlijnen in dit specifieke geval, en deze beslissing, de gemaakte genuanceerde afweging, zou dan ook achteraf, dus los van de uitkomst, kunnen worden gesteund.

MVO, 2 maart 2012

Een overzichtelijke periode

2012-02-29T08:09:00.007+01:00

De vrolijke afbeelding van de drie biggetjes, de pennen op de aantekeningenboekjes, koffiekringen op een tijdelijke en gedeeltelijke afdruk van de onderhavige roman, een afdruk met gekraste sterretjes, nummers en uitroeptekens, foutmarkeringen, de computer die slechts dient voor het typen van tekst, alhoewel de verlokkingen van het internet uiteraard op de loer liggen, en de onrust wanneer je denkt aan het uiteindelijke doel, lezers zien te vinden, en weet dat je dit zult moeten loslaten, omdat het ongrijpbaar is, en dus veel beter maar kunt proberen te genieten van het schrijven zelf. En dat is gelukkig gelukt.

Waarom dan toch deze blog? Na het schrijven van een eerste omvangrijke (en in sommige opzichten wellicht wat groteske) roman van ruim 600 pagina's waarin 'verlichtingswaarden' een rol spelen en op een luchtige, genuanceerde manier worden geïntroduceerd, kun je zomaar kortstondig de behoefte voelen om voor de vuist weg te gaan vertellen over het proces, over de chaotische manier van werken, of achteraf proberen de structuur te duiden, uit te vogelen wat je hebt geleerd... of te schrijven om gewoon maar wat nieuws te schrijven, omdat je moeilijk kunt stoppen, en zeker na maanden redigeren en verbeteren van taal kan de belofte om losraak te schrijven bevrijdend zijn. Maar ik doe dit toch maar niet en houd het bij deze korte blog.

Wat nu?
De gedachte speelt al op om een nieuwe roman te gaan schrijven, maar het lijkt me een heidens karwei, het schrijven van een boek. We zijn dus exact twee jaar bezig geweest met het dpc drieluik (de parijs conventie), van 24 februari 2010 – 24 februari 2012; een mooie, overzichtelijke periode.

MvO, Vlaardingen, 28 februari 2012

Nagenoeg klaar

2012-02-10T15:20:00.004+01:00

De Parijs Conventie (quatorze juillet) is nagenoeg klaar voor uitgave.

Deze trilogie beschouw ik als mijn debuutroman omdat ik vanaf het noteren van de eerste zin, precies twee jaar geleden, tot op heden aan dit drieluik heb gewerkt; de laatste maanden heb ik de gehele versie - de drie delen en het slothoofdstuk - taalkundig en stilistisch verder aangepast zodat alles op elkaar aansluit en de delen, nog meer dan vanaf de eerste opzet al het geval was, één roman vormen. Zoals aangegeven zal deze complete versie alleen in boekvorm verschijnen. Het wordt een mooie uitvoering met zachte kaft (paperback, dat leest het prettigst) waarvan tevens de binnenkant bedrukt is.

Puntjes

2012-01-10T09:35:00.008+01:00

Nog even de laatste puntjes op de i zetten in het DPC drieluik, er komt een mooie, stilistische swung in het boek door deze laatste redactie fase.

Recensie 'Reis naar het einde van de nacht'

2011-12-31T13:02:00.001+01:00

De verwachtingen waren wel erg hoog gespannen, een van de topstukken uit de literatuurgeschiedenis… ’t is me wat! Toch doet het me wel iets. ’t Lijkt wel of de helaasheid der dingen de expliciete ’t opgedaan heeft door ’t lezen van deze roman, deze reis naar het einde van de nacht. Hij neemt geen blad voor de mond, deze hoofdpersoon, Ferdinand: de zwaarte van het leven is potdomme in alle kleuren en geuren beschreven, vanuit de ik-vorm via een hoofdpersoon die arts is zonder de nobele roeping van ’t vak, of in ieder geval raakt ie dat meteen kwijt wanneer de oorlog uitbreekt, een oorlog waar hij als enige van alle mannen liever voor zou wegvluchten, maar zich toch spontaan aanmeld, in een stompzinnige opwelling, dat was ’t, Meer niet! Eigenlijk leer je de persoon maar langzaam kennen, als dat al kan, want als arts/psychiater blijkt hij zelfs moeite te hebben om het karakter van een van zijn beste vrienden, die ’t uiteindelijk begaf voor zijn ogen, en op het moment dat ’t hem geen moer meer kon schelen, of in ieder geval toen hij het medelijden niet meer op kon brengen, te beschrijven in meer dan twee zinnen; ’t lukte hem goddomme gewoonweg niet. En wat zou ’t ook. ’t Is maar beter dat niemand er ooit nog over sprak.

In Publieke vijanden schrijft Michel Houellebecq over Céline onder andere het volgende:
‘…wat niet wegneemt dat Céline, een goede romancier zonder genie, uitblinkt in het pamflet, het genre dat het beste past bij zijn kwaadaardige, haatdragende inborst, en dat ‘de reis naar het einde van de nacht’ net als sommige bladzijden van zijn antisemitische teksten gruwelijk komisch is, van een volstrekt onweerstaanbare snibbigheid. Ik maak geen enkele kans om hem daarin te evenaren, daarvoor ben ik niet driftig genoeg, ik geef een steek en dan bedaart het weer, in wezen kunnen mijn tegenstanders (welke tegenstanders?) me geen ene moer schelen. Haat en minachting, dat begin ik steeds duidelijker te beseffen, zijn fundamenteel onverenigbaar.’

Voltaire

2011-12-13T14:41:00.003+01:00

Las gisteren nog een geweldig interessante beschrijving van een boek op de site "literair nederland": Voltaire: candide

Ook het einde van Voltaire lijkt mij wel wat: uiteindelijk de filosofie e.d., en de waan van de dag, maar laten voor wat het is en gaan tuinieren... of in een ashram yoga oefenen, permacultuur kweken?

Een aanbeveling

2011-12-05T11:59:00.001+01:00

Voor de algehele ontspanning en inspanning, een combinatie van lichaam en geest, is yoga training van harte aan te beleven. Sinds kort doe ik het nu zelf ook. Het is zwaar, je traint andere spieren dan tijdens hardlopen of fietsen bijvoorbeeld. Na afloop echter krijg je een prettig ontspannen gevoel, en dit kan langer blijven hangen dan verwacht. Mogelijk ga ik het aantal lessen opvoeren in de nabije toekomst. Heeft u niet teveel lichamelijke gebreken, bent u niet te dik of oud van geest, gebruikt u niet teveel vreemdsoortige medicamenten, of wilt u daar juist vanaf, dan is het volgen van een yoga cursus een goed idee.

En zoals met alles geldt: overdrijven hoeft niet.

Empathie

2011-12-01T06:16:00.002+01:00

Misschien wel het beste populair wetenschappelijke boek van Frans de Waal, waarin hij een in de dierenwereld gefundeerde morele ontwikkeling en empathie toont, maar ook de minder mooie kanten ervan niet schuwt te vermelden, en hierbij de vergelijking met wat de mens aan kan richten ook niet ongenoemd laat (dit blijkt velen malen erger te zijn dan de dieren, vreemd genoeg). In dit boek pleit hij tevens, via een reeks voorbeelden uit de natuur en zijn visie op het geheel, voor meer empathie buiten onze groep, buiten ons eerste interessegebied. In mijn optiek een neo-stoïcijnse visie verenigbaar met die van Martha C. Nussbaum, beschreven in haar boek 'oplevingen van het denken'.

Een mooie quote uit het boek: "Het grootste probleem van dit moment, nu zoveel verschillende groepen op een overvolle planeet in elkaars nabijheid leven, is overmatige loyaliteit aan de eigen natie, groep of religie (.......) een gebrek aan empathie.” Frans de Waal

NB: dit boek is mede een inspiratiebron geweest voor Langzaam leven(solide glas).

Schoktherapie?

2011-11-30T06:24:00.003+01:00

Noami Klein behoort tot de top van invloedrijke intellectuelen. Dit boek heeft daar zeker aan bijgedragen. In "The shockdoctrine" beargumenteert ze dat de neo-liberale school van de econoom Milton Friedman aan de basis heeft gestaan van een nieuwe manier van macht en kapitaal: het creëren en gebruik maken van chaos door, en na, rampen om zo de democratische waarden van staten te ondermijnen en de weg vrij te maken voor de multinationals. Na de ramp en chaos, denk aan de tsunami, de orkaan Katrina, maar ook aan gemaakte rampen zoals de oorlog in Irak, kan het bedrijfsleven zijn slag slaan en overgaan tot privatisering en het genereren van nieuw kapitaal via de uitbuiting van de bevolking (in haar filosofie zal hetzelfde nu gebeuren door de financiële crisis, de technocraten grijpen de macht ten koste van de democratisch gekozen politici...)

Persoonlijk heb ik het denk ik zo'n twee a drie jaar geleden gelezen en ik vond haar argumentatie en legio voorbeelden interessant en uitgebreid, maar heb het, zoals ik altijd non-fictie lees, kritisch doorgenomen. Ze gaat erg ver door in deze centrale visie en mist daarmee wel nuance in mijn optiek, maar als inzicht, al ben je het niet helemaal met haar eens, is het erg knap neergezet en uitgewerkt. Met soms schokkende voorbeelden.

Vooruitblik

2011-11-17T13:36:00.001+01:00

Door verandering in de luchtstructuur bleef het Noorderlicht overdag zichtbaar. Zelfs wanneer er een wolkendek over zee hing kwamen de gekleurde stralen erdoorheen, maar wolkeloos zwart vol sterren ontvouwde de lichtshow zich pas echt in volle glorie. Er zat geen vast interval tussen de momenten. Onze tellingen wezen op een gemiddelde van acht per etmaal (variatie 3,2). De duratie bedroeg tussen de anderhalve minuut, de kortste meting, en drieënzeventig minuten, onze langste meting. Wubbo hoopte hier het een en ander uit te kunnen gaan afleiden, al had hij nog geen idee wat het zou kunnen zijn. ‘Een echte wetenschapper onderzoekt eerst en komt daarna pas met een theorie,’ antwoordde hij nogal resoluut, en ik vroeg me af of hij er altijd al zo over had gedacht of dat het op dit moment de enige methode was die we konden toepassen en hij het daarom op deze manier vergoelijkte en ophemelde, maar ik betrapte mezelf erop dat ik hiermee een flauwe en bovenal slappe gedachtesprong maakte. We leefden nu niet bepaald in een tijd voor wetenschapsfilosofie, dat vakgebied was volkomen irrelevant geworden. In ieder geval voor een poosje, waarschijnlijk voor een langere periode. De menselijke vindingrijkheid en uniciteit kon in deze omstandigheden niet meer worden afgemeten aan zijn culturele waarde, waardoor alleen de techniek nuttig en belangwekkend bleef.

Tommy hield zich goed en was samen met onze wolfshond Brani een enorme troost voor de meisjes. Terwijl Izdihar en Denise met elkaar speelden lag Tommy trouw en waakzaam tegen de voetjes van het kleine meisje aan; ik hoorde hem licht grommen naar de dichterbij komende krijsende zeemeeuwen die net boven de reling bleven hangen en zochten naar voedsel en een plaatsje om uit te rusten. Dat laatste was geen probleem, we hadden ruimte genoeg aan boord voor een paar vogels, voor het eerste waren we echter naarstig op zoek naar een geschikt stuk land en vegetatie. De metingen wezen uit dat we ons verder noordwaarts dienden te verplaatsen.

Uit: De Parijs(e) Conventie

Je moet je leven veranderen

2011-11-09T11:38:00.003+01:00

In 'je moet je leven veranderen' lijkt het Peter Sloterdijk te gaan om een verbinding tussen de verschillende religies en andere oefeningen, ze in een ander kader te plaatsen: een hoger verband. Je zou kunnen stellen dat de noodzaak om te veranderen weliswaar vanuit ieder individu afzonderlijk dient te komen (teneinde het liberale te behouden) maar dat deze meer en meer gedreven zal gaan worden door externe factoren zoals de ecologische en andere crisissen.

Het laatste wordt pas op het einde van het boek beschreven en nog zonder concrete invulling hoe we ons dan zullen moeten oefenen/veranderen. Het slothoofdstuk van de parijs(e) conventie biedt uitkomst.

Boijmans actueel

2011-11-04T10:36:00.006+01:00

Interessante tentoonstellingen in Boijmans gezien, over kunstenaars en hun visie op nieuwe energie. Hieronder een op zonne-energie werkend apparaat dat een stoel maakt: hoe meer zon, hoe sneller het ding draait en hoe lichter de kleurschakering in de stoel.

Het heeft nog geen directe inspiratie gebracht voor mijn roman maar het is zeker de moeite waard, ga nog wel een keertje langs de komende weken.

Ook de tentoonstelling van de beelden en foto's van Marijke van Warmerdam zijn pakkend, ik werd er korte tijd duizelig van, maar er staan gelukkig easy-seats in het midden van de ruimte.

Nog niet klaar

2011-11-02T07:28:00.002+01:00

Ga toch nog een tweetal weken door de roman, na verzamelen van motivatie. Sommige auteurs schijnen 18 keer langs iedere zin te zijn gegaan voor publicatie, en ik merk wel dat ik het ook meer en meer doe...nu maar hopen dat het er beter van wordt.

Zielig?

2011-10-29T14:30:00.004+02:00

Misschien dat lezen vanaf volgende week beter lukt. Mumbai spirit is nagenoeg af.

Het lezen naast het schrijven: ik hoorde recent in een programma over Hella Haasse dat zij het maar zielig heeft gevonden van/voor Harry Mulisch dat hij niet kon lezen naast het schrijven. Persoonlijk heb ik mijn best gedaan, omdat het je toch zal kunnen vormen tot een betere schrijver, maar het valt mij ook zwaar.

Misschien kan ik de komende weken het een en ander inhalen.

V film

2011-10-16T17:28:00.001+02:00

Uitstekende film, voor wie dit masker nog niet kende en de film nog niet heeft gezien zou ik hem zeker aanbevelen (van de makers van the matrix):

Derde persoon

2011-10-09T11:08:00.000+02:00

Na de eerste 50 bladzijden te hebben gelezen in combinatie met onderstaande recensies ben ik helemaal blij met dit boek, want ik weet nu dat ik de eerste hoofdstukken van deel 1 (eerste boek) van DPC ook in de derde persoon ga schrijven. Het was het eerste wat ik schreef en spontaan vanuit verschillende personen in de ik-vorm begonnen voordat het in de 3e persoon verder ging, maar de karakters zijn wat te heftig voor menig lezer om zo in een boek te beginnen. Zoals dit boek laat zien is het ook goed te doen vanuit de derde persoon de personages neer te zetten en zo de lezer met iets meer afstand het verhaal in te slepen.

En tot nu toe ben ik het eens met deze dizzie recensies: ik vind de personages Kien en de huishoudster tot nu toe ook grappig.

Boekenkasten met literatuur

2011-10-08T17:59:00.000+02:00

Gisteren heb ik, terwijl de regen op het tentdoek viel, in een tweedehands marktkraam op het spui-plein (Amsterdam) twee boeken op de kop kunnen tikken:

-lente in fialta van Nabokov
-oblomow van Gontsjarow

Stukje gelezen al, uitstekend. Vooral de stijl van Nabokov spreekt me zo op het eerste gezicht aan. En geen zorgen, ik berg ze niet op in de boekenkast conform de hoofdpersoon van het Martyrium. Ben erin begonnen. Die wereldliteratuur bevalt me wel.

Honderd jaar eenzaamheid

2011-10-06T21:27:00.000+02:00

Het boek ‘Honderd jaar eenzaamheid’, een van de mooiste literaire werken die ik heb gelezen, het doet me denken aan de sublieme woordcombinaties van Bruno Schultz, en wanneer ik dit overdenk komt de gedachte op hoe dit eigenlijk kan; het werk is immers vertaald. Stel, de schrijver heeft een uitzonderlijke kwaliteit om woorden zo te combineren dat de zinnen en alinea’s bijna als vanzelf poëtisch worden, hoe kan het dan dat dit in een vertaling van het oorspronkelijke Spaans of Duits naar het Nederlands nog steeds stand houdt? Je zou hieruit bijna concluderen dat het toch de inhoud is die het werk zo mooi maakt, in ieder geval is er schijnbaar iets wat los staat van de taal waarin het is geschreven. Maar het kan natuurlijk zijn dat de vertaler over hetzelfde talent beschikt, toch lijkt dit onwaarschijnlijker. Een uitstekende vertaler is wel een voorwaarde, maar het geniale moet haast wel in het brein van de oorspronkelijke auteur zitten en, hoe wonderlijk ook, werken zonder taalbarrière.

Schrijvers blues

2011-10-06T14:52:00.000+02:00

Na een weekje vakantie en een moeizame start hoop ik vanaf vandaag weer verder te kunnen werken aan de roman(s). Om dit te kunnen doen heb ik eerst een voorstel geschreven aan twee literair agenten, schijnbaar moest ik deze poging wagen. Ik voel na mijn weekje vakantie sterk de behoefte om samen te werken met een professionele redactie van een uitgever om de totale roman De Parijs(e) Conventie te gaan 'afronden'. Maar gelukkig heb ik weer zeer nuttige input van Danielle en is de input van Hugo onderweg, zodat ik aan de verbeteringen van Mumbai spirit kan werken.

Het opnieuw inleven in het slothoofdstuk van de totale roman valt echter zwaar, dit stel ik maar even uit.

Mumbai spirit (verwacht: november 2011)

2011-09-25T09:48:00.000+02:00

Mumbai spirit is een meeslepende roman over de zoektocht van Monique naar een adoptiekindje, maar ook over de ontmoeting van mensen met verschillende culturele en persoonlijke achtergronden, over de invloed van religie en traditie, over corruptie en armoede, over globalisering en universele mensenrechten.

Industrie gesponsord wetenschappelijk onderzoek zoekt naar witte zwanen

2011-09-16T10:43:00.006+02:00

Misleiding en scoringsdriften

Met verontwaardiging en nog steeds ‘gepuzzeld’ (om een Engels woord letterlijk te vertalen) heb ik de affaire rondom het vleesonderzoek, de fraude van stapel en de reacties op internet gevolgd. Voor het eerst heeft het me ook op de sites ‘geen stijl’ en powned gebracht.

Wat levert het in de diepte (één onderwerp) volgen van zo’n weekje media (social, kranten, tv) op?

Om te beginnen veel waardevolle data voor sociaal psychologen: Spraakverwarring, emotionele, zinnige en onzinnige reacties in allerlei vormen en gedaanten, het vermoeden dat meningen worden geuit omdat ervoor betaald wordt, dat er mensen zijn die willekeurig een mening verkopen om iemand te blijven bestoken met negatieve boodschappen en een zo groot mogelijke menigte proberen op te hitsen. Maar bovenal: het signaleren van scoringsdrift en misleiding.

De wetenschap (sociaal psychologie, psychologie in het algemeen maar ook alle andere disciplines) en de journalistiek is door de affaire een spiegel voorgehouden. Een spiegel waarin men kan zien, wanneer men bereid is de ogen te openen, dat we onszelf in de maling nemen wanneer we geloven dat de waardevrije wetenschap, als deze al bestaat, geen terrein aan het verliezen is en waarin we onszelf wijs maken dat de journalistiek niet in kwaliteit aan het inboeten is.

Wanneer we in breder verband kijken zien we wat we liever ontkennen: de door de industrie gesubsidieerde wetenschappelijke onderzoeken zoeken naar witte zwanen. Ze falsificeren niet maar bevestigen wat ze willen vinden. Zij doen dit op verschillende manieren. In de eerste plaats en bovenal doen zij dit door meta-analyses te beïnvloeden: de zogenaamde consensus die als een paradigma heerst in een wetenschappelijke kring wordt voor een groot gedeelte bepaald door meta-analyses: dat is een onderzoek waarin alle belangwekkende onderzoeken in een vakgebied worden vergeleken. De industrie sponsort en beïnvloed deze analyses en zorgt ervoor dat er een selectiebias plaatsvindt onder de meegenomen onderzoeken. Het dossier over antidepressiva is een rolmodel voorbeeld van deze manier van werken. Onderzoeken welke aantonen dat antidepressiva bij de mildere gevallen van depressie niet beter werken dan andere therapie zijn jarenlang en systematisch genegeerd in deze meta-onderzoeken, en met grote gevolgen. Ten tweede hebben de gesponsorde onderzoeken bepaalde verwachtingen, men ‘hoopt’ iets te vinden. Onderzoeken die negatief uitpakken worden genegeerd en zelfs niet eens gepubliceerd, nee nog sterker, worden niet afgemaakt. Men stopt, gaat terug naar de tekentafel en verandert het ontwerp en probeert het opnieuw. Worden ze wel netjes afgemaakt dan verdwijnen ze in het archief zonder publicatie. Ten derde is de belangenverstrengeling en integriteit van bestuurders in het geding. Een onderzoeker schopt het niet ver als hij de alarmbel rinkelt (de klokkenluider) en de peer-reviews zijn veelal een zelfbevestigende voorspelling binnen de club. Ten vierde de integriteit van de onderzoekers zelf: kunnen zij hun werk nog wel naar eer en geweten doen wanneer ze de indirecte en directe druk voelen van degene die betaalt?

Wanneer blijkt dat mensen dagelijks en jarenlang misleid worden door belanghebbende industrie en hun gesponsorde, zogenaamd ''objectief wetenschappelijke'', onderzoeken kunnen ze het niet aan, slaan ze dicht, schieten in de ontkenning en blijven ze een onderzoekje wat nog niet af was, waarschijnlijk gefingeerd is (onvoorstelbaar) maar al wel klakkeloos door de pers op een geheel eigen, vervormde manier, gepubliceerd is aanwijzen als het 'probleem'. Het echte probleem is velen malen groter: de misleiding en verstrengeling van industrie en wetenschappelijk onderzoek en de ongezonde concurrentie tussen de universiteiten en onderzoekers, waardoor de pers te snel wordt gezocht en de waarheidsvinding onder druk staat.

De Droom

2011-09-07T06:54:00.004+02:00

Ik liep over de uitgestrekte vlakten van een Afrikaans savannegebied en had dorst. In de verte zag ik een zwart gesteente opdoemen. Op de rotspartij zat een mooie Afrikaanse, slanke jongedame. Ze was schaars gekleed, haar bovenlichaam was onbedekt. Ze had een natuurlijke schoonheid, uitstraling en rust om zich heen die ik zelden, of misschien wel nooit eerder, heb mogen ervaren. Haar borsten waren mooi rond gevormd en symmetrisch. Ze nodigde me uit om melk te drinken. Ik ging naast haar zitten waarna ze de geitenmelk inschonk uit een kan van puur goud die vlak achter haar bleek te staan en die ze met een lieve, ontwapende glimlach en met een kalme en gracieuze beweging tevoorschijn toverde. Op de kan stond in gegraveerde, gotische letters: thora melk. Ik dronk de gouden beker in één teug leeg en ging met een voldaan gevoel onder de zwarte rots in het fijne, zilverkleurige zand liggen. Binnen korte tijd viel ik in slaap en droomde dat er drie miljoen Chinese en Arabische toeristen op Schiphol arriveerden. In elk toestel zaten precies vijfhonderd passagiers. De drieduizend vliegtuigen met het vrolijke, rode Chinese logo landden vlak achter elkaar in colonne op de noordkant van Schiphol. Tegelijkertijd kwam er aan de zuidkant een colonne van drieduizend vliegtuigen met het sobere, zwarte Arabische logo binnengevlogen. Ik liep naar de aankomsthal langs de eindeloze rij Chinese en Arabische toeristen en zag op een groot scherm de tekst van hun reisprogramma: ‘De eerste twee dagen staan in het teken van het bezoek aan museum Amsterdam, de overige drie dagen zal museum Parijs worden bezocht.’

Don Quichot

2011-09-05T12:59:00.002+02:00

Vorige week heb ik Don Quichot aangeschaft, en het leest tot nu toe als een trein, een spannend/grappig jongensboek maar dan literair geniaal. Volgens sommigen, en niet de minsten, misschien wel het beste boek ooit geschreven, en dat in 1605 (met in 1615 het tweede deel). Het wonderlijke van het eerste deel is dat het in twee jaar tijd geschreven is.

Misschien zijn er moderne bewerkingen overheen gegaan, dat heb ik nog niet precies uitgezocht, maar voor mij geeft het nu al een andere kijk op de tijd en op ontwikkeling.

Intuïtief heb ik het idee dat dit boek me indirect zal kunnen inspireren bij het verbeteren van Thora melk, wat in de nieuwe vorm Het consortium zal gaan heten en het inleidende (eerste deel) vormt van De Parijs(e) Conventie.

Mumbai spirit, het verbeterde tweede deel (de oorspronkelijke titel 'vrouw van het licht' zal nu de subtitel worden) komt naar verwachting in november uit.

Met het schrijven van het slothoofdstuk gaat het goed. Om me goed te kunnen concentreren zal ik tot januari (bijna) geen blogjes meer publiceren en minder op sociale netwerken actief zijn.

Geen inhoud

2011-08-28T10:16:00.002+02:00

De eerste twee romans zijn nagekeken en in eerste versie verbeterd. Een week geleden ben ik nu echt intensief begonnen met het schrijven van het slothoofdstuk van De Parijs Conventie. Uiteraard had ik in een eerder stadium al een reeks aantekeningen en ideeën op digitaal papier gezet, maar nu ben ik dan echt bezig met het schrijven van het hoofdstuk. Op dit moment verwacht ik dat het maximaal zo'n vijftig bladzijden zal bevatten. De verhaallijn is al verzonnen, maar hierover zal ik niets meer mededelen.

Vermogensbenadering van Martha C. Nussbaum

2011-08-26T13:05:00.000+02:00

De vermogensbenadering van Nussbaum gaat uit van de specifieke mogelijkheden van ieder individu als de basisvoorwaarde waarop ethisch handelen richting die persoon gestoeld dient te zijn, en wordt in haar boek 'Grensgebieden van het recht' onder andere uitgebreid met rechten voor 'niet-menselijke dieren'. Ook zij hebben, volledig los van medelijden, recht op morele waardigheid en op een rechtvaardige behandeling:

"De fundamentele morele intuïitie van de vermogensbenadering heeft te maken met de waardigheden van een levensvorm die zowel over vaardigheden als over diepe behoeften beschikt (...) er is elke keer weer sprake van een tragische verspilling als een levend wezen met het aangeboren of fundamentele vermogen voor een als belangrijk of goed beschouwde activiteit nooit de gelegenheid krijgt om dat vermogen te ontwikkelen (...) De vermogensbenadering oordeelt, net als Aristoteles, dat er iets prachtigs en ontzagwekkends gelegen is in alle complexe vormen die het leven aanneemt in de natuur."

Sloterdijk 1

2011-08-25T10:50:00.001+02:00

Mooie analyse van Sloterdijk in 'Je moet je leven veranderen' betreffende Kafka zijn korte verhalen over een koorddanser en een hongerkunstenaar, en grappig hoe hij, na 90 bladzijden behoorlijk pittige, vergaande analyses, in het volgende hoofdstuk begint met iets als 'na deze eerste filosofische overpeinzingen...'.

NB: het lezen van Kafka (of andere goede literatuur) kan je cognitieve denkvermogen vergroten: "You get the same pattern of effects whether you're reading Kafka or experiencing a breakdown in your sense of identity," Proulx said. "People feel uncomfortable when their expected associations are violated, and that creates an unconscious desire to make sense of their surroundings. That feeling of discomfort may come from a surreal story, or from contemplating their own contradictory behaviours, but either way, they want to get rid of it. So they're motivated to learn new patterns."
Zie hier het artikel

Recensie 'Door en door verwend, kritiek op de sentimentele samenleving'

2011-08-21T17:05:00.005+02:00

Recensie 'Door en door verwend, kritiek op de sentimentele samenleving'

Publieke sentimentaliteit die kan leiden tot wreedheid.

Zelf moest ik tijdens het lezen denken aan een voorval in mijn jeugd, toen ik mijn gestolen fiets bij de politie wilde aangeven en ik nogal vreemd werd aangekeken. De politieman had eerst geen tijd, want een jongen van mijn leeftijd die net een brommer gestolen had moest worden geholpen, daarna gaf hij duidelijk blijk van de zinloosheid van het melden van de gestolen fiets. Dit voorbeeld past denk ik prima in dit boek. Een andere gebeurtenis die bij me opkwam was dat mensen met een zwarte susuki swift weken na het voorval bij de naald in Apeldoorn lastig gevallen werden, bedreigd werden door over-sentimenteel reagerende mensen. Het derde waar ik aan moest denken is het overdreven assertieve, het Amerikaanse nep-enthousiasme dat overgewaaid is. Wanneer je niet terstond een dosis veelal goedkope aanstellerige nep-emotie toont wordt je door de oordelende menigte/heersende cultuur onbekwaam of gevoelloos gevonden, waar het vroeger juist een deugd was om zelfbeheersing te hebben.

Het boek geeft soms zeer krachtig en met praktijkvoorbeelden aan dat (de eis voor het tonen van) publiek sentiment uit de hand gelopen is en kan leiden tot een afbrokkeling van de rechtstaat, tot media en politici die op zoek gaan naar, en inspelen op, goedkope emoties omdat het scoort, en zelfs tot wreedheid en geweld, en pleit voor meer ingetogenheid en zelfbeheersing als (oud-Engelse) deugd. Stoïcisme? In de laatste hoofdstukken blijkt een universeel mededogen volgens dezelfde schrijver niet reëel en daarmee ook meteen gevaarlijk, omdat hij het verbindt met de eenvoudige opvatting van utilitarisme, en moet tevens het multiculturalisme het ontgelden.

Laat ik zeggen dat ik het met grote delen van het boek eens ben en zijn ergernissen kan delen, of erin kan meevoelen vanuit zijn positie. De laatste hoofdstukken gaat hij wat mij betreft te kort door de bocht, hier ontbreekt het aan een gedegen uitwerking en onderbouwing, en koppelt hij zijn idee van publiek sentimentalisme te gemakkelijk aan onderwerpen die in mijn optiek een stuk ingewikkelder liggen.

De kritiek van Schopenhauer op Kant ,waarin hij aangeeft dat deugd en rede twee aparte grootheden zijn, is ook iets om in ogenschouw te nemen voor deze schrijver. Publiek sentiment is uit de hand gelopen, maar dat wil niet zeggen dat daarmee het denken altijd automatisch leidt tot deugdelijke oordelen. Nussbaum geeft in het boek 'Oplevingen van het denken' mooi aan hoe emoties en denken met elkaar vervlochten zijn en hoe sommige emoties kunnen helpen, terwijl andere emoties (zoals bijvoorbeeld walging) geen goede grond zijn voor ethiek.

Nieuwsflits 20 augustus 2011

2011-08-20T10:31:00.007+02:00

Haast is geboden... een stapje terug te doen.

Dat lijkt paradoxaal. De urgentie (een “sense of urgency”, om in de terminologie van Obama te spreken) duidt erop dat snelle actie nodig is, voordat het te laat is en we de benodigde veranderingen niet meer kunnen volbrengen, voordat de kosten (niet alleen in geld) te hoog oplopen.

We dienen langzamer te leven (zie ook www.langzaam-leven.nl) en intensief te oefenen om deze ingrijpende veranderingen door te voeren en te handhaven.

Duurzame vis: uit de nieuwsberichten blijkt dat er steeds meer duurzame vis op de markt komt. Dit is een goede ontwikkeling, tenzij het verstrekken van de kwaliteitslabels voor duurzame vis lucratieve handel betekent, met als bijkomend voordeel dat de kritische consument in slaap wordt gesust, gerustgesteld wordt. Handhaving en controle op de uitvoering is hier van groot belang, het opplakken van een ander label, het toekennen van kwaliteitskeurmerken dient onafhankelijk te worden gecontroleerd.

Bio-industrie vormt een acuut gevaar voor de volksgezondheid:
“ESBL-enzymen, die ervoor zorgen dat antibiotica bij een ziek mens niet meer helpen, komen rechtstreeks uit de intensieve veehouderij in ziekenhuizen terecht.” link
De universiteit van Wageningen heeft nu bewezen wat iedereen eigenlijk al wist, de bio-industrie vormt een acuut gevaar voor de volksgezondheid. Deskundigen pleiten voor ingrijpende hygiëne maatregelen. In de roman langzaam leven (solide glas) staan in het laatste deel een aantal voorbeelden van zulke maatregelen genoemd die leiden tot een dystopie-achtige situatie. Een waarschuwing voor waar het naartoe kan gaan wanneer we onszelf niet oefenen om te veranderen.

Recensie: zomerhuis met zwembad van Herman Koch

2011-08-08T19:06:00.004+02:00

Een echte pageturner. De vertellende hoofdpersoon is heel aardig uitgewerkt, de schrijfstijl is onderhoudend en zeer vlot leesbaar, en het boek zelf, het verhaal, is af en toe grappig en spannend. De details vind ik meestal vrij treffend, een enkele keer slechts echt storend, maar over het geheel genomen heel knap geschreven en gevonden.

Het zogenaamde morele dilemma "uitdiepen", mnnnhaaa, dat had nog iets beter gekund in mijn optiek. Mij bekroop af en toe het gevoel dat er schrijfcursus trucjes zijn gebruikt om de spanning er in te houden. Het werkt aardig goed, het leest heel snel, maar daardoor mis ik een klein stukje originaliteit, zoals bijvoorbeeld in het werk van Harry Mulisch. Niet veel, ik vind het echt erg knap en goed geschreven en neergezet.

Voetballers die van honden houden

2011-08-08T18:59:00.001+02:00

Voor dierenbeschermers en voor voetballers die van honden houden: De Europese voetbalunie gaat op hondenjacht. Met nog ruim 10 maanden te gaan voor de start van het EK wil de UEFA het probleem van de zwerfhonden in Oekraïne aanpakken. Zoals velen weten, een zwerfhond is een creatie van de mens, de hond kiest niet zelf voor zo'n bestaan.Michel Platini, voorzitter van de UEFA, schenkt echter slechts een schijntje (9000 euro) aan de Oekraïners om een aantal zwerfhonden te kunnen laten steriliseren. Een druppel op een gloeiende plaat. Dat kost een kleine beurt aan mijnheer Platini's autootje ook...Als hij echt met het lot van deze dieren begaan is, is voorlichting en educatie nodig; de mensen moet geleerd worden hoe ze wel met honden om kunnen gaan... Hij zou dus wat dieper in zijn buidel moeten tasten.

Voor voetbal- én hondenliefhebbers is hier de mogelijkheid je mening hierover te laten horen:
hier de site en petitie

Kom op voor de honden in Oekraine!

zie ook dit artikel

Recensie: de kaart en het gebied

2011-08-03T08:56:00.000+02:00

De sfeer die de roman oproept deed mij enigszins denken aan de roman Norwegian Wood, maar dan wat meer sinister, wat zwaarder. Het gaat uiteindelijk ook vooral over de betrekkelijke zinloosheid en vergankelijkheid, ondanks of misschien wel dankzij de roem die veelal per ongeluk aan komt waaien, of misschien wel niet per abuis maar juist omdat de persoon vanuit zijn eenzaamheid of volstrekte eigenzinnigheid, die in het dagelijks leven zorgt voor een vreemdsoortig, niet-conventioneel sociaal leven – of beter gezegd praktisch zonder een sociaal leven – maar leidt tot bijzondere kunst, waarbij de markt grillig en willekeurig is doch soms ineens kan leiden tot ‘succes’ in het ‘vakgebied’. Niet elke kunstenaar kan dit succes aan, zo blijkt. Wanneer het detectivewerk er aan te pas komt wordt de roman, in tegenstelling tot ‘de mogelijkheid van een eiland’, waar dit onderdeel minder geslaagd is, anders en in bepaalde opzichten nog sterker. Al met al een bijzondere en geslaagde roman, maar de sfeer zal niet iedereen kunnen bekoren, iets waar Houellebecq zijn boeken natuurlijk allemaal patent op hebben. Dit keer werkt het echter anders, minder direct, subtieler.

Overigens is de kunst op sommige punten subliem beschreven (en mogelijk gedeeltelijk zelf verzonnen).

Nb: de mogelijkheid van een eiland blijft voor mij, en ik meen ook voor de schrijver zelf, zijn magnum opus.

De Betere wereld zomer-editie is uit!

2011-07-26T19:29:00.005+02:00

Afgelopen maandag is de nieuwste editie van De Betere Wereld weer verschenen. De uitgave staat vol tips en nieuws om de zomer bewust te beleven. Kortom een stralende editie die ons huidige zomerweer doet vergeten.

Op pagina 25 staan een paar zomerse boekentips!

De editie bekijkt u hier

Psychologie

2011-07-18T00:15:00.001+02:00

Psychologie is een ruim begrip: het heeft de mogelijkheden in zich om menselijke beperkingen te begrijpen en om positieve gedragsveranderingen te stimuleren, maar is als jonge wetenschap ook verkeerd aangewend. De huidige combinatie van biologisch en psychologisch onderzoek toont aan dat dieren meer kunnen dan we voorheen voor mogelijk hielden, en dat de tegenstelling tussen ratio en emotie in de mens, en het harde onderscheid tussen mens en dier, niet realistisch is.

We dienen langzamer te leven

2011-07-11T05:28:00.000+02:00

We zullen een stapje terug moeten doen, we dienen langzamer te leven.

Dit is de boodschap van Marianne Thieme in haar weblog van 8 juli, net voor het zomerreces van de tweede kamer geschreven. Hierin schrijft ze: 'Inmiddels komen er steeds meer anderen onder invloed van dierziektencrises, grondstof- en waterschaarste, overbevissing, antibioticaresistentie, de bankencrisis en de Europese monetaire crisis achter dat we ons aan de rand van de afgrond bevinden. En dat de enige veilige stap die we kunnen zetten een stap terug is. Weg van de afgrond, op weg naar een nieuwe, duurzame koers met respect voor mens, dier, natuur en milieu. Een beleid dat de reproductiecapaciteit van de aarde erkent en geen voorschot neemt op de toekomst van onze kinderen. Een beleid waarin niet het recht van de sterkste centraal staat, maar het belang van de zwakste met nadruk wordt meegewogen.'

In de nieuwe roman Langzaam leven komt deze boodschap duidelijk naar voren. Het is een roman over de liefde, een driehoeksverhouding tussen twee dierenactivisten en een mensenrechten activist, maar ook over verantwoordelijkheid die de mens heeft ten opzichte van dieren, de onschuld van dieren, bewustzijn en de bio-industrie als machtige, internationaal opererende bedrijfstak, resulterend in een dystopie in de laatste hoofdstukken van het boek: als we nu geen stap terug doen, is het mogelijk te laat.

Grensgebieden van het recht

2011-07-10T22:27:00.000+02:00

Zeer goed leesbaar, genuanceerd filosofisch onderzoek naar drie grensgebieden van het recht. Nussbaum gebruikt deze gebieden om haar eigen vermogensbenadering te onderwerpen aan een extra test en om deze uit te breiden. Dit levert geen kant-en-klare antwoorden en oplossingen op, maar wel veel stof tot nadenken voor in mijn optiek beleidsmakers en politici.

Een van de drie gebieden betreft dierenrechten. Voor de roman langzaam leven (solide glas) heb ik dit boek dan ook mede gebruikt als research bron.

Reactie ook onderschept!

2011-07-08T16:33:00.002+02:00

Het toeval wil, beste Heleen, dat mijn goede vriend Jef Koons, de kunstenaar met de eeuwige uitdrukking van een tweedehands autoverkoper, mij net zijn nieuwe SUV Bently Armage wil laten zien en dat we, en dit zeg ik zonder bijbedoelingen, het er niet over eens kunnen worden of de kleuren van jouw zomerboek zouden passen binnen zijn nieuwe collectie: VERSIER DE METIER VAN PLEZIER, een kunstwerk waarop hij inmiddels toch al weer zo'n twee jaar onafgebroken studeert en zal resulteren in het plaatsen van levensechte cartoons op het podium van de moulin rouge, tussen de optredende dames met lange benen en ander mooi vrouwelijk schoon, waarmee hij eindelijk weer eens een succes hoopt te boeken conform mijn laatste pris concours, en, dat moet me van het hart, je boekcover zou denk ik niet misstaan maar daarmee zijn we er nog niet, want het afzien van enige mystiek kan nooit het einddoel, of zelfs maar een subdoel, zijn van een kunstwerk, hoe triviaal ook.

De ironie is dan ook niet zozeer gelegen in jouw kunstwerk en het succes op zichzelf, maar in het feit dat je mij deze brief schrijft waar ik in mijn werk toch duidelijk heb gemaakt dat er een nieuw soort mens nodig is, een mens die dit soort onweerstaanbaar weerzinwekkende gepuzzel kan negeren, al doet de gehele uitgever marketing machinerie er aan mee en laten ze er alle sublimale reclames op los die ze in huis hebben.

Kortom: denkt u werkelijk dat ik interesse heb ik uw werk zonder gemeenschap?

MH.

Maandag blog: fragmentje uit het boek Langzaam leven

2011-06-27T00:10:00.005+02:00

Het blijft een tijdje stil. Claudia’s gedachten schieten van haar geboortestad naar alleen zijn in het penthouse, naar Jean-Luc, naar Anna, en vervolgens naar haar oom. Ze ademt rustig en bewust in en neemt een slokje van de wijn; een lichte, halfzoete die uitstekend smaakt bij de salade.
‘Voor hoelang?’
‘Weet ik nog niet, enkele weken tot maanden.’
Hij twijfelt. Zal hij haar meevragen? Hij is er nog niet uit wat te doen en besluit te wachten.
‘Spannend. Laten we alvast proosten op een succesvolle trip!’ Claudia laat haar glas schuin, over zijn salade, in de lucht zweven en neemt ondertussen zelf nog een hapje.
‘Proost schat. Red je het wel zonder mij?’
Ogenschijnlijk nonchalant maar in werkelijkheid indringend observerend volgt Bertrand haar reactie, probeert iets af te lezen van haar gezicht. Maar nu is het Claudia die als een volleerd actrice koeltjes verder gaat met haar salade, nog een hapje neemt en met een ondeugende blik, schuin omhoog kijkend vanachter haar vork naar hem glimlacht zonder iets te zeggen. ‘Hmm, wat een prima salade, vind je ook niet?’

Brief onderschept!

2011-06-26T16:19:00.001+02:00

Beste Michel,

Wat heb ik genoten van je boek!

Als fan van het laatste uur ben ik verheugd dat mijn internationaal manager mij attendeerde op dit werk, de kaart en het gebied. Wat een pakkende titel!

Mijn laatste boek heet zomerboek, ook wel sterk, al zeg ik het zelf. Kijk zelf maar!

Geweldig hoe je kunstenaars zoals Jed beschrijft, ik herken het (zelf heb ik in mijn boek een schitterende foto rapportage van mijn vakantiehuis in Portugal geplaatst).

En ik vind de michelin route kaarten ook prachtig!

Nou, ik hoop je snel tegen het lijf te lopen op de franse schrijversborrel, dikke kus!!!

Heleen.

de Politiek van het ritueel

2011-06-24T15:11:00.005+02:00

Wat het debat over het verbieden van onverdoofd ritueel slachten maar weer eens feilloos heeft aangetoond is dat de leiders van geloofsgemeenschappen regelmatig hopeloos achter lopen bij wat er heerst onder hun aanhang. Het halsstarrig vasthouden aan traditie maakt dat zij rituelen willen handhaven die oorspronkelijk heel anders zijn bedoeld, die oorspronkelijk bijvoorbeeld zijn ingevoerd om dierenleed te verzachten! Ze vangen niet de essentie waarop het ritueel toendertijd is gestoeld om dit te vertalen naar de huidige kennis, inzichten en maatstaven van onze maatschappij, maar blijven zich hardnekkig vastklampen aan het ritueel zelf, terwijl hun aanhang, de weldenkende ‘gemiddeld’ gelovige mens, wel degelijk over de wil beschikt zich te ontwikkelen, verder te kijken en zelf na te denken waarbij ze de informatie die nu beschikbaar is wil benutten en tegen het licht houden van hun geloofswaarden. De leiders gaan hiermee vaak juist in tegen de bedenkers van hun ritueel, tegen de essentie van hun eigen geloof. Helaas heerst er binnen deze gemeenschappen nog veelal een alles overheersende groepsangst om het tegen hun leiders op te nemen, niet in de laatste plaats omdat hun leiders claimen namens hun aanbeden hogere macht te spreken, waardoor deze leiders zich kunnen blijven profileren en handhaven, en waardoor de maatschappij in enkele gevallen hopeloos achterblijft in ontwikkeling. Deze groepsangst zorgt er tevens voor dat deze leiders een sterke lobby kunnen realiseren richting de politiek, een politiek die paradoxaal (of zo u wilt ironisch) genoeg juist namens dezelfde angstige aanhangers van het geloof zou dienen te spreken om op deze manier de macht van de leiders in te perken, opdat deze niet verwordt tot een absolute macht.

Wensdenken

2011-06-20T08:43:00.002+02:00

In de reclame voor melk worden de koeien afgebeeld in de wei als onderdeel van het karakteristieke Nederlandse landschap. In de kinderboekjes worden de varkentjes rollend van plezier in een modderpoel buiten op de boerderij afgebeeld terwijl de kippen vrijuit over het erf springen.

De boeren van Campina willen hun koeien graag binnenshuis houden, dit is rendabeler.

In hoeverre is hier sprake van misleiding? Of is het onschuldiger, is het wensdenken van de makers? Met betrekking tot de kinderboeken zou dat laatste nog wel eens het geval kunnen zijn.

Langzaam leven (solide glas)

2011-06-14T12:57:00.023+02:00

Ondanks de titel van het boek is het gelukt om de deadline te halen. Per 1 juli zal het boek Langzaam leven, subtitel: solide glas: 238 pagina's, beschikbaar zijn.

Hoe is deze roman ontstaan?
De roman is geschreven vanuit een sterke affiniteit met het onderwerp dierenwelzijn en na grondig onderzoek, waaronder het lezen van non-fictie literatuur en een bezoek aan een dierenwelzijn demonstratie, georganiseerd door Antidote Europe - Pour une science responsable, in het hartje van Parijs in april 2011. De roman is vervolgens geperfectioneerd door het zorgvuldig verwerken van terugkoppeling van enkele proeflezers. Onder hen zaten zeer ervaren lezers van uiteenlopende literatuur.

Korte introductie
Claudia is tijdens maanden van alleen wonen in het penthouse van haar vriend Bertrand in aanraking gekomen met slowlife en meditatie. Ze ontmoet een aan de overkant van het gebouwencomplex wonende jongeman, een musicus, en zoals later blijkt, een dierenactivist. Samen trekken ze eropuit tijdens illegale missies waarbij ze foto's maken van misstanden met dieren. Claudia realiseert zich dat Bertrand dit gedrag zal afkeuren. Wanneer Bertrand eerder dan verwacht thuiskomt raakt Claudia verwikkeld in een driehoeksverhouding. Ze wil loyaal zijn aan beiden, haar liefde is groot genoeg. Maar geldt dat ook voor Jean-luc en Bertrand?

Actualiteit en tijdloosheid
De onderwerpen bio-industrie (of intensieve veehouderij zo u wilt), ecologie en milieu zijn actuele thema's in deze roman, het thema liefdesrelaties tijdloos. Het onderwerp dierenwelzijn is in het nieuws. Dit is bijvoorbeeld te zien aan het debat over onverdoofd ritueel slachten, aan de documentaire 'vleesnogvis' van de VPRO en aan het uitbreken van een nieuwe vorm van de EHEC bacterie.

Kortom: Een tijdloos liefdesverhaal met actuele informatie over dierenwelzijn:
Voor meer informatie, klik op deze link>>.

Pinksteren

2011-06-13T08:40:00.000+02:00

Met Pinksteren wordt de uitstorting van de Heilige Geest herdacht. Met deze uitstorting wordt ook het begin van de christelijke Kerk gemarkeerd. Het kan als zodanig tevens als de eerste christelijke opwekking worden gezien.
Bron: wipikedia.

Een mooie gelegenheid om het een en ander aan te kaarten betreffende de historie van de christelijke kerk met betrekking tot dieren.

Bertrand’s gedachten gaan verder, en hij mijmert: ‘Na de Verlichting is de scheiding tussen natuur en cultuur definitief geworden, maar nog zonder nuance. De christelijk-joodse traditie heeft de mens een ziel gegeven, een ziel die hardnekkig mag worden genoemd. De aanblik van de eerste mensaap was voor velen een enorme schok, en nu nog vinden veel christelijk gelovigen het weerzinwekkend om oog in oog te staan met zo’n ander wezen dat zoveel gelijkenis vertoont met onze ‘verheven’ soort, een wezen dat menselijke emoties lijkt te hebben, dat menselijk ogende non-verbale signalen uitzendt. Sinds de eerste Verlichting, waarin deze verhevenheid en het geloof in een speciaal ding, een ziel, nog ingebakken zit in het mens- en wereldbeeld, in de consensus en het paradigma, in de psychologie als wetenschap van de ziel, is de mens het dier gaan cultiveren en overheersen als nooit tevoren. Inmiddels is de wetenschap verder, maar het paradigma, de consensus van de massa loopt achter de feiten aan.’
Fragment uit: langzaam leven (solide glas)

six word story

2011-06-11T08:58:00.001+02:00

De six word story winnaar denkt oprecht iets bijzonders te hebben geschreven, iets uniek pakkends, doorgedrongen tot in de kern van de zaak, via het kernachtig, in slechts zes woorden, comprimeren van haar boodschap, zonder gebruik van bijzinnen, of andere korte zinnen van elkaar gescheiden door slechts een komma, eventueel – en dit kan zijn omdat de lezer een korte diepgang, een toelichting voorgeschoteld krijgt welke enigszins losstaat maar wel betrekking heeft op de zaak – een stukje tekst tussen twee liggende streepjes, evenwel een tekst die door de diepere betekenis en nuance de lezer in vervoering kan houden, kan smachten naar de essentie ervan, maar dit hoeft niet het geval te zijn.

Cocktail fragmentje

2011-06-09T13:20:00.000+02:00

Eerst het bericht van Claudia dat ze naar Sint-Petersburg moest en even later – ik ging net café Rivoli binnen – hoorde ik achter me een amicale, joviale maar ook wat arrogante stem met een deftig accent. Ik herkende hem niet direct. Zijn nette witte overhemd met de karakteristieke grote kraag, zijn chique, een beetje hautaine voorkomen, het duurde niet lang of er stond een drietal fans om hem heen: voorzichtig – ze kenden hem goed – vragend om een handtekening. Bertrand, onze goedheid himself. Onze ‘genius’, onze nationale tv-held en trots, onze geliefde intimus der machtigen, onze lichamelijke vertegenwoordiging van de noblesse oblige.
En de man waar Claudia mee samenwoont.
‘Jean-Luc, de componist, hoe is het ermee?’ sprak hij joviaal. Mijn bijnaam leek hem plezier te doen, of zag ik een sprankje leedvermaak toen hij het uitsprak, een lichte minachting voor het kunstenaarsvak? Nee, dat laatste kan het niet zijn geweest.
‘Goed,’ loog ik. Zijn beroemdheid maakt alles anders, je houdt je toch wat meer in.
‘Kom, laten we wat te drinken bestellen,’ zei hij en hij sloeg een arm om me heen terwijl we in de richting van de bar liepen. Ik kreeg een koude rilling door mijn hele lijf, een gevoel van weerzin en afkeer, gevoed door de omstandigheden van het moment. Ik weet dat het een aardige man is, in andere omstandigheden hadden we goede vrienden kunnen zijn, maar mijn gevoel zit me in de weg. Toch, het publiek zal zeggen dat híj het is die het recht heeft om te haten, niet andersom, dat wil zeggen, als hij het zou weten.
‘Doe maar een Stella-bier,’ zei ik aarzelend, zoekend naar een uitweg, naar een smoesje om ervan af te geraken, om er zo snel mogelijk vandoor te kunnen gaan.
Bertrand bestelde een bier en een soort cocktail, een combinatie waar ik nog nooit van had gehoord, en ging geroutineerd aan een tafeltje zitten. Het was net alsof dat tafeltje voor hem vrijgehouden was, tenminste, zo kwam het op mij over, dat kan ik me nog goed herinneren. De barman verwijderde simpelweg het bordje gereserveerd toen hij onze drankjes bracht. Ik voelde me opgelaten, maar er kwam ook een bepaald gevoel van trots over me, heel vreemd. De trots om naast zo’n beroemdheid te zitten in een van mijn meest bezochte cafés, de hoop dat Marcel of een van mijn andere bandleden binnen zouden lopen om dat te aanschouwen. Ik wilde het graag meemaken, ik was nieuwsgierig naar hun reactie en nam me voor om heel cool te blijven. Nu was dat niet al te moeilijk, zo kom ik toch wel over.
‘Hoe staat het leven van onze musicus?’
Hij klonk oprecht geïnteresseerd, mijn gevoel van trots ging over in bewondering. Onderhuids, verstopt, echter was er minachting en jaloezie. De combinatie maakte me misselijk.

Voor meer fragmenten, klik hier.

Gezondheid

2011-06-06T09:37:00.001+02:00

EHEC
Zaterdag waarschuwde een Italiaanse deskundige van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) dat het veel waarschijnlijker is dat vlees de bron is van de besmettingen en niet rauwe groenten. ''De ziekteverwekker is gewoonlijk in de darmen van runderen te vinden en daarmee ook in rauw vlees zoals tartaar en slecht doorbakken hamburgers'', aldus Donato Greco. Hij zei nog nooit op grote schaal zulke gevaarlijke darmbacteriën te hebben gevonden op groente of fruit.

Groente en fruit dient te worden bemest, anders groeit het niet.

De relevantie en actualiteit van mijn onderhavige roman Langzaam leven is groot. Nu is het zo dat een literair werk ook een bepaalde tijdloosheid dient te hebben. Maar wanneer weten we en hoe kunnen we vaststellen of het deze tijdloosheid in zich heeft? Van te voren, of is dit slechts naderhand te concluderen?

Ps: aangezien het veel te zonnig was om buiten te vertoeven, heb ik de afgelopen week maar hard doorgewerkt aan de nieuwe roman, nog even de puntjes op de i zetten.

Motivatie

2011-05-31T07:27:00.000+02:00

Heeft intrinsieke waarde alleen betrekking op iets mooi vinden?

Ik denk dat het niet alleen de schoonheid hoeft te zijn die de intrinsieke waarde van iets zal bepalen, maar tevens de mate van belangrijkheid die de persoon aan het werk hecht, los van wat anderen ervan vinden. Zoals de schilder in Dorian Gray die zegt dat hij eraan twijfelt zijn schilderij met anderen te delen, omdat ze het mogelijk toch te snel zullen veroordelen via hun oppervlakkige, in hokjes stoppende methode, zonder echt goed te kijken. Bovendien wil hij zich niet te zeer prijsgeven aan het grote publiek en dat doet hij met dit schilderij, juist omdat er zoveel van hemzelf in zit. Hij heeft dus een bepaalde angst voor de buitenwereld en hun oordeel. De intrinsieke waarde is dan gelegen in de subjectieve waarde die het voor hemzelf heeft, en de subjectieve waarde die het voor eventuele kijkers heeft, los van instrumentele waarde als hoeveel geld is het waard, wat kan ermee worden bereikt e.d. Mijn idee is nu dat lectuur nooit zal streven naar een intrinsieke waarde, maar altijd naar een instrumentele waarde zoals zoveel mogelijk boeken verkopen. De intrinsieke waarde betreft dan niet alleen de schoonheid maar ook de potentie die het heeft om anderen te beïnvloeden en te overtuigen. Dat lijkt een extern doel maar is het niet wanneer de schrijver of schilder probeert om een zo mooi mogelijke beschrijving te geven van de werkelijkheid (genuanceerd, helder, goed rationeel onderbouwd), of argumentatie in geval van een filosofisch werk. Het heeft dan waarde in zichzelf, en potentie in de externe wereld. Maar misschien is dit te vatten onder de ruime definite van filosofische schoonheid, dat zou me niet echt verbazen, maar dat weet ik niet precies. Overigens is het (deze instelling tot het creeren van intrinsieke waarde) slechts een criterium welke ligt voor het daadwerkelijke beoordelen van iets als literatuur of lectuur, ik denk dat het een voorwaarde is om iets meer dan lectuur te laten worden. Zonder deze instelling, zonder enige pretentie, ontstaat er denk ik zelden een groot literair werk, maar des te meer lectuur?
Het ‘maatschappelijk engagement’ (zijn niet mijn woorden, houd ik niet zo van en ik weet dat mensen heel snel zulke woorden in hun hokjes stoppen) zou pas extrinsiek zijn wanneer het als doelstelling heeft om anderen te beïnvloeden, terwijl mijn doelstelling slechts is om de zaak grondig te onderzoeken en genuanceerd te belichten, waarna er hopelijk een werkje verschijnt van enige intrinsieke waarde voor anderen, en niet alleen voor mezelf. Maar dat is hoogstens een vage hoop op een neven-effect van het werken met intrinsiek plezier, met intrinsieke motivatie.

Integriteit

2011-05-23T14:24:00.001+02:00

Een aantal dagen geleden heb ik een klein vogeltje gered uit de gruwelijke klauwen van mijn lieve kleine, fragiel slanke witroodbruine kater van ruim twee jaar jong, die het daar duidelijk niet mee eens was en vol inspanning en overgave probeerde om opnieuw naar buiten te geraken terwijl het kleine vogeltje piepend in de kersenboom zat te roepen, ongetwijfeld om hem door zijn moedervogel te laten ophalen voor het te laat was, en zijn lot zou worden bezegeld zoals enkele andere vogeltjes in de buurt het al hebben ondergaan en nu niet meer kunnen navertellen. Zoals Martha C. Nussbaum schrijft in Grensgebieden van het recht: we willen niet zozeer terug naar de natuur maar de natuur via de vermogensbenadering principes beheersen. Het opvoeden van de kat, voor zover dat kan, is te prevaleren omdat alle dieren, en hoe hoger de bewustzijnsvorm hoe sterker, het recht hebben op bescherming tegen schendingen van hun lichamelijke integriteit door middel van geweld en andere vormen van mishandeling, los van de vraag of die mishandeling pijnlijk is of niet.

Stemrecht voor het konijn?

2011-04-28T20:08:00.002+02:00

Recensie Animal rights van Mark Rowlands
Gortdroog (u bent gewaarschuwd) maar bij vlagen overtuigend filosofisch betoog waarin de auteur probeert om alle gangbare filosofiestromen over ethiek onder handen te nemen met als doel om op te komen tot een grondslag voor dierenrechten, nadat Descartes als vader van de westerse filosofie zichzelf ervan overtuigd had dat dieren niet meer dan ‘automata’ zijn: slechts volledig geconditioneerd reagerend op prikkels uit de omgeving, en zijn gedachtegang er volgens Mark Rowlands schijnbaar voor heeft gezorgd dat binnen de westerse filosofie een soort blinde vlek voor niet-menselijke dieren (een term die ik nu even van Nussbaum overneem uit haar boek Grensgebieden van het recht) is ontstaan.

Dit doet hij allereerst door een gedachte experiment op te werpen: een buitenaards ras, veel intelligenter dan wij mensen, komt naar de aarde en besluit om ons te kweken voor voedsel, om ons te gebruiken als productiemiddel, omdat we zo lekker smaken en zoveel bouwstoffen leveren. Bouwstoffen die ze overigens ook ergens anders vandaan kunnen halen. In gevecht zijn we machteloos tegen hun wapens en kracht, waardoor er niets anders rest dan hen woordelijk over te halen ons niet op te eten. Welke ethisch filosofische redenering zouden we hanteren om hen hiervan te overtuigen, om hen te bewegen ons niet op te overheersen en te gebruiken als voedselbron?

Met name het beantwoorden van deze vraag, zijn reactie op de contractheorie van Rawls en het hoofdstuk over de belevingswereld (animal minds) van dieren vond ik overtuigend en nuttig om te lezen.

In tegenstelling tot dit boek is het boek Grensgebieden van het recht van Nussbaum praktischer en ruimer opgezet, maar bij haar blijven weer meer vragen openstaan (die ingevuld kunnen worden door politici en beleidsmakers). Dit boek is meer hard-filosofisch, alhoewel filosofie natuurlijk geen harde wetenschap kan zijn omdat het demarcatiecriterium ontbreekt.

NB: voor iedereen die bij rechten voor dieren denkt aan stemrecht zou ik toch willen aanbevelen om dit boek te lezen, of als dit te moeilijk voor je is, je er in ieder geval op een andere manier wat genuanceerder in te verdiepen.

Research in Parijs

2011-04-26T10:20:00.000+02:00

De prachtige paasdagen heb ik gebruikt om een bezoek aan Parijs te brengen, als research voor mijn derde roman (werktitel Langzaam leven?). Naast het bijwonen van de demonstratie tegen vivisectie, georganiseerd door Antidote

en startend op het plein voor Hôtel de Ville waar het motto van de Franse Revolutie via de woorden Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap ingebijteld staan:

was er gelukkig genoeg tijd voor ontspanning:

Bont is weer populair

2011-04-11T17:15:00.003+02:00

Bont is weer populair aan het worden. De Nederlandse winkeliers mijden het zeehondenbont in verband met de manier waarop het wordt gewonnen. Ze importeren liever bont uit China:

Zie hier de film

When the fur is finally peeled off over the animals' heads, their naked, bloody bodies are thrown onto a pile of those who have gone before them. Some are still alive, breathing in ragged gasps and blinking slowly. Some of the animals' hearts are still beating five to 10 minutes after they are skinned. One investigator recorded a skinned raccoon dog on the heap of carcasses who had enough strength to lift his bloodied head and stare into the camera.

Before they are skinned alive, animals are pulled from their cages and thrown to the ground; workers bludgeon them with metal rods or slam them on hard surfaces, causing broken bones and convulsions but not always immediate death. Animals watch helplessly as workers make their way down the row.

Undercover investigators from Swiss Animal Protection/EAST International toured fur farms in China's Hebei Province, and it quickly became clear why outsiders are banned from visiting. There are no penalties for abusing animals on fur farms in China—farmers can house and slaughter animals however they see fit. The investigators found horrors beyond their worst imaginings and concluded, "Conditions on Chinese fur farms make a mockery of the most elementary animal welfare standards. In their lives and their unspeakable deaths, these animals have been denied even the simplest acts of kindness."

Recensie: De filosoof en de wolf van Mark Rowlands

2011-03-03T15:51:00.001+01:00

Recensie: De filosoof en de wolf van Mark Rowlands

Een prachtige autobiografische vertelling over hoe de schrijver het leven met zijn, sinds enkele jaren overleden, wolf (96 procent wolf, 4 procent hond) heeft beleefd. Bovendien gebruikt hij zijn ervaringen om als (beroeps)filosoof en als honden, wolven en dierenliefhebber te reflecteren over de zin van het leven, liefde, geluk en de tijd, bezien vanuit ons mens-zijn.

Een ‘dit moet je lezen’ boek voor iedereen die van honden houdt en interesse heeft in diepere inzichten.

De auteur verwoord een interessante, en voor sommigen waarschijnlijk zeer bijzondere, kijk op het leven van mens en dier, de verschillen en overeenkomsten, het mens-zijn en de voor- en nadelen van het hebben van een ‘hogere’ vorm van intelligentie in vergelijking met bijvoorbeeld de wolf. Het boek leest vlot weg, is boeiend geschreven en staat vol met persoonlijke anekdotes en belevenissen van de auteur met zijn wolf Brenin. Hierbij beschikt de auteur over een gezonde dosis zelfkritiek en zelfreflectie en schroomt hij niet om de wat minder rooskleurige kanten van zijn eigen gedrag bloot te geven. Voor mij persoonlijk is hierin ook het een en ander herkenbaar, en ook in zijn filosofie over dieren en de relatie met zijn wolf (hond) kan ik me prima inleven, alhoewel mijn 13 jaar oude Stabij nog een fijn leven heeft op dit moment van schrijven.

Dit boek zal als één van de inspiratiebronnen van het tweede deel van de parijs conventie gelden.

Recensie Publieke vijanden

2011-02-22T07:59:00.001+01:00

Een boeiende uitwisseling van brieven tussen deze twee geliefde en gehate intellectuelen, alhoewel Houellebecq die titel waarschijnlijk eerder veracht. Ook een interessant boek wanneer je interesse hebt in het werk van deze schrijvers en/of in de schrijvers zelf: tegen de achtergrond van het filosofische en maatschappelijke debat wordt vanzelf inzicht in hun beweegredenen, manier van werken en de daaromheen ontstane problemen (de titel is niet voor niets 'publieke vijanden') verkregen. Het narcisme wat bij autobiografieën nu eenmaal altijd onderhuids of soms ook gewoon expliciet naar voren komt is hier ook aanwezig. Zoals verwacht meer bij Levy dan bij Houllebecq, of in ieder geval op een andere manier.

Kortom: een openhartige, soms aangrijpende en dan weer wat tenenkrommend narcistische uitwisseling van brieven waarin een paar zeer interessante maatschappelijk-filosofische onderwerpen aan bod komen, soms overschaduwd door dagelijkse problemen.

Dit boek is een inspiratiebron geweest voor mijn eerste roman Thoramelk, waarin twee van de drie hoofdpersonen zich sterk identificeren met deze twee schrijvers. Zie bijvoorbeeld de eerste zin van het boek: "Milan met zijn witte, slanke, wat ingevallen gezicht, die naast gê-ne en teruggetrokken voorzichtigheid toch ook een zekere sluwheid uitstraalde, overhandigde Bertrand nog een geschreven brief en we gingen naar buiten."

(de derde schrijver identificeert zich met Kluun, wat, al dan niet terecht, nogal wat platvloersheid oplevert)

BHL over het boek Publieke vijanden

2011-02-21T06:25:00.000+01:00

Colbert report: BHL over het boek Publieke vijanden, ook wel grappig

The Colbert Report

Mon - Thurs 11:30pm / 10:30c

Bernard-Henri Levy Pt. 1

www.colbertnation.com

Colbert Report Full Episodes

Political Humor & Satire Blog

Video Archive